Proporcje punktów
Dzisiaj prawie każdy piksel jest kwadratowy, ale nie zawsze tak było. Telewizja cyfrowa SD i stare karty graficzne używały pikseli węższych albo szerszych niż wysokie. Jeśli program nie wie, że piksele nie są kwadratowe, koło na ekranie staje się elipsą.
Proporcje piksela a proporcje obrazu
Rozróżnia się dwie proporcje:
- proporcje piksela (PAR, pixel aspect ratio): szerokość jednego piksela do jego wysokości,
- proporcje obrazu (DAR, display aspect ratio): szerokość całego obrazu do wysokości na ekranie.
Przy kwadratowych pikselach PAR = 1 i DAR to po prostu stosunek wymiarów, np. 1920 / 1080 = 16:9.
Piksele niekwadratowe w wideo SD
Cyfrowe wideo SD zapisuje obraz 4:3 w rozdzielczości 720 × 576 (PAL) albo 720 × 480 (NTSC). Żaden z tych wymiarów nie daje 4:3 przy kwadratowych pikselach, więc piksele mają inne proporcje. W jednej z popularnych konwencji:
Piksele PAL są więc nieco szersze niż wysokie, a NTSC nieco węższe. Wyświetlenie takiego materiału z PAR = 1 rozciąga albo ściska obraz o kilka procent. Dokładne wartości PAR w normach wideo różnią się nieco w zależności od tego, czy liczy się aktywną część linii, dlatego programy montażowe podają czasem 59:54 i 10:11.
Proporcje w GIF
GIF ma w opisie ekranu logicznego jeden bajt na proporcje piksela:
Prawie wszystkie programy zapisują tu 0 i prawie wszystkie przeglądarki ignorują ten bajt, nawet gdy nie jest zerem.
Proporcje a DPI
PNG zapisuje gęstość pikseli w bloku pHYs, a JPEG w nagłówku JFIF albo EXIF, osobno dla poziomu i pionu. Z tych dwóch liczb wynikają proporcje piksela, ale zwykle są równe, np. 72 × 72 albo 300 × 300 dpi.
DPI nie zmienia wyglądu obrazu na ekranie. Mówi tylko, jak duży ma być obraz przy druku: 3000 pikseli przy 300 dpi to 10 cali, czyli 25,4 cm. Ten sam plik przy 72 dpi wydrukuje się na ponad metr. Liczba pikseli jest w obu przypadkach taka sama.
Przy przetwarzaniu obrazów z wideo SD trzeba najpierw przeskalować je do pikseli kwadratowych, a dopiero potem mierzyć kąty, okręgi czy proporcje obiektów.